ΝΟΣΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΕΩΣ Ή ΝΟΣΟΣ ΤΩΝ ΔΥΤΩΝ

Ευγενία  Καβουργιά , Ιατρός

Ηλίας  Φύλλας , Ιατρός

 

   Το σύνδρομο αποσυμπίεσης αναφέρεται στα συμπτώματα που δημιουργούνται από τη μετατροπή των αερίων που βρίσκονται διαλυμέ­να στον οργανισμό σε φυσαλίδες με τη μεταβολή της ατμοσφαιρικής πίεσης. Είναι ευρέως γνωστό ως νόσος των δυτών κυρίως λόγω της συσχέτισης του με τον αυξημένο κίνδυνο που διατρέχουν οι δύτες, παρόλο που μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε μεταβολή της ατμοσφαιρικής πίεσης. Μπορεί λοιπόν να συμβεί στις ακόλουθες περιπτώσεις:

• Φεύγοντας από περιβάλλον υψηλής ατμοσφαιρικής πίεσης, όπως π.χ. σε άτομα που εργάζονται σε ατμόσφαιρα πεπιεσμένου αέρα που αποσυμπιέζεται γρήγορα. Έχουν παρατηρηθεί συμβάματα της νόσου σε εργάτες σε κατα­σκευ­ές που γίνονται κάτω από το νερό (π.χ. γέφυρες), οι οποίοι δουλεύουν σε ειδικές συσκευές (caissons), όπου υπάρχει αυξημένη ατμοσφαιρική πίεση. Γι’ αυτό στη βιβλιογραφία το σύνδρομο αποσυμπίεσης συναντάται και ως “caisson’s disease”.

• Άνοδο σε υψόμετρο, όπως σε πληρώματα αεροσκαφών που ανέρχονται πολύ γρήγορα σε μεγάλα ύψη (πάνω από 5.500m).

• Άνοδο από το βυθό, όπως σε δύτες που ανεβαίνουν στην επιφάνεια του νερού γρήγορα από βάθος μεγαλύτερο από 10m.

 Ιστορικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι τεχνικές κατάδυσης εφαρμόζονται πάνω από 5000 χρόνια, αλλά η πρώτη φορά που καταγράφεται περιστατικό νόσου αποσυμπίεσης είναι το 1871, όταν ο γιατρός Αlphonse Jaminet ανέφερε συμπτώματα σε εργάτες στην κατασκευή της γέφυρας Eads Bridge στο St. Louis. Αν και η συχνότητα της νόσου δεν είναι μεγάλη (περίπου 2,28 περιπτώ­­σεις ανά 10.000 καταδύσεις), η αυξανόμενη δημοτικότητα των καταδύσεων (για λόγους αναψυχής, αλλά και επαγγελματικούς) και η ικανότητα να ταξιδέψει κανείς σε μερικές ώρες σε τοποθεσίες με μεγάλη υψομετρική διαφορά, φέρνουν το σύνδρομο αποσυμπίεσης στο προσκήνιο.

Για κάθε 10 μέτρα βάθους βύθισης, η βαρομετρική πίεση αυξάνει κατά μια ατμόσφαιρα, συμπιέζοντας με αυτόν τον τρόπο τα αέρια στους πνεύμονες.

Η μέση Pb (βαρομετρική πίεση) στην επιφάνεια της θάλασσας είναι 760mmHg. Μια στήλη γλυκού ύδατος ύψους 10,3m ασκεί μια πίεση 760mmHg, τη μέση τιμή πίεσης στο επίπεδο της θάλασσας. Για το θαλασσινό νερό που, που έχει μια πυκνότητα περίπου 2,5% μεγαλύτερη από αυτή του γλυκού ύδατος, η στήλη πρέπει να είναι μόνο 10m για να ασκήσει πίεση 1atm. Η Pb αυξάνει γραμμικά με το ύψος (βάρος) της στήλης του ύδατος. Δέκα μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας η Pb είναι 2 atm, μια για τη στήλη ύδατος και 1 atm για την ατμοσφαιρική πίεση.

Η εξωτερική πίεση συμπιέζει τα διαμερίσματα αέρα του σώματος, σε βαθμό που καθορίζεται από την ενδοτικότητα του συγκεκριμένου διαμερίσματος. Σύμ­­­φωνα με το νόμο Boyle (PV= σταθερό) P και V μεταβάλλονται αντιστρό­φως ανάλογα η μεν προς το δε. Κατά συνέπεια, εάν το θωρακικό τοίχωμα ήταν τέλεια ενδοτικό, μια κατάδυση με συγκράτηση της αναπνοής στα 10m κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας θα διπλασίαζε την πίεση και θα συμπίεζε τον αέρα που παραμένει στους πνεύμονες στο μισό του αρχικού όγκου.

Το ανθρώπινο ρεκόρ κατάδυσης με κράτημα της αναπνοής είναι 70m κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι φάλαινες παραμένουν με κράτημα αναπνοής μέχρι 2 ώρες, κατεβαίνοντας σε βάθη έως 900m( 91atm) χωρίς να υποστούν καμία επιβλαβή επίπτωση.

Η κατάδυση σε μεγάλο βάθος ικανό να διπλασιά­σει την Pb θα αυξήσει την κυψελιδική Pco2 σε 80mmHg, που ουσιαστικά είναι πάνω α­πό την Pco2 του μικτού φλεβικού αίματος στο επίπεδο της θάλασσας (46mmHg), αναγκά­ζοντας το Co2 να εισέλθει στο αίμα και να αυξήσει την αρτηριακή Pco2.

Το μεταβολικά παραγόμενο CO2 συσσωρεύεται στο αίμα κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης με κράτημα της αναπνοής, αυξάνοντας τελικά τη μεικτή φλεβική Pco2 πάνω από τη μεικτή κυψελιδική Pco2. Αύξηση της αρτηριακής Pco2 μπορεί να μειώσει τη διάρκεια της κατάδυσης, διεγείροντας τους χημειουποδοχείς και αυξάνοντας την παρόρμηση προς αερισμό. Κατά τη διάρκεια της ανοδικής φάσης της κατάδυσης, η κυψελιδική Pco2 πέφτει κάτω από την Pco2 του φλεβικού, ευνοώντας την έξοδο CO2 από το αίμα.

Το 1943 ο Jacque Cousteau τελειοποίησε τις αυτόνομες υποβρύχιες ανα­πνευ­στι­κές συσκευές οι οποίες αντικατέστησαν το δυσκίνητο εξάρτημα του κώδω­να κατάδυσης και αύξησαν την κινητικότητα και την ευκολία μιας υποβρύχιας.

Μετά από παρατεταμένη κατάδυση

Μια πολύ γρήγορη άνοδος αναγκάζει το N2 στους ιστούς (που έχουν προηγουμένως διαλυθεί υπό υψηλή πίεση) να εγκαταλείψει τη διαλυμένη μορφή και να σχηματίσει φυσαλίδες καθώς η Pb μειώνεται. Αυτή η διαδικασία είναι ίδια με το σχηματισμό των φυσαλίδων αερίου όταν κάποιος ανοίγει ένα μπουκάλι ανθρακούχου ποτού που έχει εμφιαλωθεί υπό υψηλή πίεση. Κατά την διάρκεια της αποσυμπίεσης, εάν η άνοδος συμβεί πολύ γρήγορα, ο σχηματισμός φυσαλίδων θα εμφανιστεί σε οποιοδήποτε ιστό στον οποίο το Ν2 έχει προηγουμένως διαλυθεί. Ο σχηματισμός φυσαλίδων μπορεί να οδηγήσει στη νόσο αποσυμπίεσης, η οποία έχει τρεις σημαντικούς τύπους:

• Τύπος 1 (ήπιος). Εκδηλώνεται με πόνο στις αρθρώσεις και τους μύες, αίσθημα καύσου και κνησμού στο δέρμα (skin bends), δερματικό εξάνθημα και σπανιότερα από ανώδυνο οίδημα λεμφαδένων. Ο πόνος είναι το πιο συχνό σύμπτωμα (70- 85% ) και ο ώμος προσβάλλεται τις πιο πολλές φορές (τα άνω άκρα προσβάλλονται 3 φορές συχνότερα από τα κάτω). Το προσβεβλημένο άκρο είναι συνήθως σε θέση ημικάμψεως από την οποία είναι δύσκολο να κινηθεί (γι’αυτό χρησιμοποιείται διεθνώς ο όρος “the bends”, για να περιγράψει την κατάσταση).

• Τύπος 2 (σοβαρός). Εκδηλώνεται με συμπτώματα από το αναπνευστικό σύστημα, το νευρικό και ως υποογκαιμικό shock. Συνήθως η έναρξη των συμπτωμάτων είναι άμεση, αλλά μπορεί να καθυστερήσει μέχρι και 36 ώρες.

• Αρτηριακή εμβολή αερίου. Αποτελεί την πιο απειλητική για τη ζωή κατάσταση και τα συμπτώματα ποικίλουν, ανάλογα με τη θέση των αρτηριών που αποφράσσονται (στεφανιαίες, εγκεφαλικές κλπ).

• Υπάρχει επίσης μια μορφή χρόνιων συμπτωμάτων, που αφορούν κυρίως ασθενείς με επαναλαμβανόμενα επεισόδια της νόσου, ακόμα και αν αυτά ποτέ δεν ήταν σοβαρά. Είναι συμπτώματα νευρολογικά, ψυχολογικά, αλλά και άσηπτη νέκρωση οστών, λόγω σχηματισμού εμφραγμάτων από έμβολα αζώτου στις αρτηρίες των οστών (περίπου 1/4 των ατόμων που προσβλήθηκαν από νόσο αποσυμπίεσης παρουσιάζουν άσηπτη νέκρωση, αλλά μόνο το 3% καθίστανται ανάπηροι).

Έχει σημασία η συχνότητα με την οποία παρατηρείται το κάθε σύμπτωμα, απ’ όπου φαίνεται ότι οι περισσότερες περιπτώσεις της νόσου αφορούν τον τύπο 1, που είναι και ο πιο ήπιος. Στον παρακάτω πίνακα αναφέρεται πιο αναλυτικά η συχνότητα του κάθε συμπτώματος.

 

          Συμπτώματα

89%  Πόνος στις αρθρώσεις

70%          Συμπτώματα από τα άνω άκρα

30%          Συμπτώματα από τα κάτω άκρα

5.3% Ζαλάδα

2.3%          Παράλυση

1.6%          Δύσπνοια

1.3%          Εξάντληση

0.5% Shock/ Κώμα

Βέβαια, οι κλινικές εκδηλώσεις διαφοροποιούνται κάθε φορά ανάλογα με τη θέση δημιουργίας των φυσαλίδων και αυτό φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα.

Θέση φυσαλίδας

Σημεία και συμπτώματα

Μεγάλες αρθρώσεις

·    Πόνος τοπικός, που κυμαίνεται από ήπιος ως αβάσταχτος

·            Επιδεινούμενος στην ενεργητική και παθητική κίνηση

·       Ανταλγική η θέση κάμψεως

Δέρμα

·    Αίσθημα κνησμού (κυρίως στην περιοχή των αυτιών, προσώπου, τραχήλου και άνω άκρων)

·            Οίδημα ζυμώδες, συνοδευόμενο από μικροσκοπικές αλλοιώσεις, ομοιάζοντες με ουλή

·            Εξάνθημα και περιοχές υπεραιμικές

Εγκέφαλος

·    Σύγχυση και απώλεια μνήμης

·            Κεφαλαλγία

·            Σκοτώματα, διπλωπία, θολή όραση

·          Αλλαγές στη συμπεριφορά και ανεξήγητη εξάντληση

· Επιληπτικές κρίσεις, ίλιγγος, ζαλάδα, ναυτία, έμετος

Σπονδυλική

Στήλη

·    Παραισθησίες (αίσθηση καψίματος ή τσιμπήματος) στη θωρακική περιοχή και την πλάτη

·        Συμπτώματα που εξαπλώνονται από τα πόδια προς τα πάνω και συνοδεύονται από αδυναμία ή παράλυση

·            Κοιλιακός ή θωρακικός πόνος

·        Διαταραχές ουροδόχου κύστης

Έσω ους

·    Απώλεια ισορροπίας

·            Ίλιγγος

·      Απώλεια ακοής

Μέσο ους

·    Αίσθημα πληρότητας

·            Άλγος

·        Ρήξη τυμπάνου

·            Αποπροσανατολισμός

·            Ναυτία και έμετος

Έξω ους

·    Πόνος

Παραρρίνιοι κόλποι

·    Αίσθημα συμφόρησης

·            Τοπικό άλγος

·            Ρινορραγία

Πνεύμονες

·    Καυστικό έντονο οπισθοστερνικό άλγος, που επιδεινώνεται με την αναπνοή

·   Δύσπνοια

·            Διαρκής ξηρός βήχας

·            Μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε πνευμοθώρακα

ΓΕΣ

·    Παροδικός πόνο κωλικοειδήςς, που συνήθως βελτιώνεται χωρίς θεραπεία μετά από σύντομο χρονικό διάστημα

·            Αίσθημα πληρότητας

Αν και η έναρξη των συμπτωμάτων μπορεί να συμβεί γρήγορα μετά το τέλος της κατάδυσης (ακόμα και κατά τη διάρκεια της κατάδυσης σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις), πάνω από τα μισά περιστατικά εκδηλώνονται 1 ώρα μετά το πέρας της. Υπάρχει ένας πίνακας όπου φαίνεται η ώρα έναρξης των πρώτων συμπτωμάτων και έχει εκδοθεί από το Ναυτικό των ΗΠΑ και τον οργανισμό Technical Dive International.

Ώρα έναρξης πρώτων συμπτωμάτων
 42%  Μέσα σε 1 ώρα
 60% Μέσα σε 3 ώρες
 83% Μέσα σε 8 ώρες
 98% Μέσα σε 24 ώρες
100%  Μέσα σε 48 ώρες

 

Σε διάφορες μελέτες έχουν διαπιστωθεί αρκετοί παράγοντες που προδιαθέτουν στην εμφάνιση του συνδρόμου και είναι οι εξής:

• Ανεπαρκής αποσυμπίεση από πλευράς του δύτη, ο οποίος δεν ακολουθεί τις προτεινόμενες στάσεις ασφαλείας ή τα διαλείμματα στην επιφάνεια δεν είναι αρκετά, ώστε να μειωθεί το συσσωρευμένο άζωτο.

• Επανειλημμένες εκθέσεις σε καταστάσεις μεταβολής της ατμοσφαιρικής πίεσης σε μικρό χρονικό διάστημα. Αυτό αφορά τόσο τις περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων καταδύσεων όσο και αυτές πτήσης γρήγορα μετά την κατάδυση (12- 24 ώρες), ακόμα και αν ακολουθήθηκαν όλοι οι κανονισμοί ασφαλείας.

• Μεγάλη διάρκεια έκθεσης σε περιβαλλοντικές συνθήκες ακραίων τιμών ατμοσφαιρικής πίεσης (όσο μεγαλύτερη διάρκεια, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος).

• Μέγεθος του ποσοστού μείωσης της πίεσης, δηλαδή όσο μεγαλύτερο είναι το βάθος της κατάδυσης τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος.

 • Ταχύτητα ανόδου στην επιφάνεια. Όσο γρηγορότερη είναι η άνοδος, τόσο μεγαλώνουν οι πιθανότητες ανάπτυξης συμπτωμάτων και μάλιστα σύμφω­να με το NAVY Dive Manual η άνοδος δε θα πρέπει να υπερβαίνει τα 66ft/ min.

 

 

• Ασθένεια που επηρεάζει το αναπνευστικό ή κυκλοφορικό σύστημα (COPD, άσθμα, κυστική ίνωση, κύστεις, όγκοι, Marfan, HIV, προηγηθείσες επεμβάσεις ή τραυματισμοί, πρόσφατες λοιμώξεις αναπνευστικού, αλλεργική ρινίτιδα, ρινικοί πολύποδες).

• Προηγηθείς τραυματισμός μυοσκελετικός (ο ουλώδης ιστός μειώνει τη διάχυση).

• Ηλικία δύτη. Με την αύξηση της ηλικίας αυξάνονται και τα προβλήματα υγείας στο ατομικό ιστορικό.

• Κακή φυσική κατάσταση.

• Παχυσαρκία, λόγω αυξημένων αποθεμάτων λιπώδους ιστού, όπου βρίσκονται μεγάλες ποσότητες αζώτου (το άζωτο είναι λιποδιαλυτό).

• Γυναικείο φύλο, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος ότι συνήθως τα ποσοστά λιπώδους ιστού είναι μεγαλύτερα στις γυναίκες.

• Αφυδάτωση. Καταρχάς, ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν κάθε φορά αλλάζουν οι απαιτήσεις του οργανισμού σε υγρά και αυτό θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Παρόμοιες συνθήκες δημιουργούνται και από τη χρήση θερμαινόμενων στολών κατάδυσης. Επίσης, η κατάδυση είναι μια έντονη δραστηριότητα που απαιτεί την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων υγρών.

• Κατανάλωση αλκοόλ, αφού προκαλεί αφυδάτωση.

• Θερμοκρασία. Φαίνεται ότι η χαμηλή θερμοκρασία αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης του συνδρόμου.

• Ανοικτό ωοειδές τρήμα. Αυξάνει 2,5 φορές την πιθανότητα σοβαρών συμβαμάτων, αφού οι φυσαλίδες διοχετεύονται εύκολα στη συστηματική κυκλοφορία και μπορούν να προκαλέσουν εμβολικά φαινόμενα. Δεν αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης του συνδρόμου, αλλά αν προκύψει πρόβλημα θα είναι σοβαρότερο και πιο επικίνδυνο όσον αφορά τις επιπλοκές.

Σε ένα υψηλό ποσοστό δυτών με ανεξήγητους λόγους εμφάνισης συμπτωμάτων, βρέθηκε μέτρια αύξηση της ομοκυστείνης πλάσματος και ελλείψεις των βιταμινών Β6 και Β12, αλλά η πιθανή τους συσχέτιση με το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι αβέβαιη.

Ανάλογα με τον τύπο και τη βαρύτητα των συμπτωμάτων καθορίζεται και η θεραπεία. Πριν τη μεταφορά του ασθενούς στο νοσοκομείο, μπορούν να δοθούν πρώτες βοήθειες, ακολουθώντας τον κανόνα των ABCs και ελέγχοντας τα ζωτικά σημεία, φροντίζοντας για την αιμοδυναμική σταθερότητά του. Έχει αποδειχθεί ότι η χορήγηση Ο2 100% μέσα σε 4 ώρες από την ανάδυση βελτιώνει τα αποτελέσματα της θεραπείας. Επίσης, καλό είναι να δοθεί ασπιρίνη εκτός αν υπάρχουν σημεία ενεργού αιμορραγίας. Ο ασθενής δεν πρέπει να τεθεί σε θέση Trendelenburg (αύξηση ενδοκράνιας πίεσης, τραυματισμός αιματοεγκεφαλικού φραγμού, χάσιμο πολύτιμου χρόνου).

Οι πιο σοβαρές περιπτώσεις θα χρειαστούν θεραπεία επανασυμπίεσης σε ειδικούς υπερβαρικούς θαλάμους. Οι ακριβείς συνθήκες και οι απαραίτητες συνεδρίες επανασυμπίεσης καθορίζονται από γιατρούς και προσωπικό εξειδικευμένο στην τεχνική αυτή, σύμφωνα με πίνακες, ανάλογα με την περίπτωση κάθε ασθενούς. Ένας τυπικός υπερβαρικός θάλαμος μπορεί να είναι αρκετά μεγάλος για να φιλοξενήσει πάνω από 2 άτομα ή και μονοθέσιος, κατασκευασμένος από χοντρές μεταλλικές πλάκες και παράθυρα που επιτρέπουν την παρατήρηση, ενώ στο εξωτερικό του υπάρχουν πολυάριθμοι σωλήνες και βαλβίδες. Ο ασθενής παρακολουθείται στενά και συνεχώς του δίνονται οδηγίες, όπως για παράδειγμα να εκτελεί συχνά τη δοκιμασία Valsalva.

Εφόσον, λοιπόν, ο ασθενής είναι σε σταθερή κατάσταση μεταφέρεται για θερα­πεία επανασυμπίεσης. Αν η μεταφορά γίνει αεροπορικά θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις συνθήκες πτήσης, αλλά καλύτερα να χρησιμοποιηθεί άλλη οδός. Ακόμα και περιπτώσεις προσβολής της σπονδυλικής στήλης και του νευρικού συστήματος γενικότερα η αντιμετώπιση είναι η θεραπεία επανασυμπίεσης.

Όμως και η χορήγηση φαρμάκων μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση των συμπτωμάτων.

• Ακετυλοσαλικυλικό οξύ, μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για τις αναλγητικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες του, όσο και για την αντιαιμοπεταλιακή του δράση (325- 650 mg/d pos).

• Αποσυμφορητικά, σε περιπτώσεις απόφραξης του ανώτερου αναπνευστικού, ώστε να εξισορροπηθούν οι πιέσεις (Οξυμεταζολίνη sol. 0.05% S: 2 spr. , Ψευδοεφεδρίνη S: 60- 120 mg pos), σε συνδυασμό με τη δοκιμασία Valsalva.

• Ναρκωτικά αναλγητικά, σε περιπτώσεις έντονου άλγους οφειλόμενο σε δυσβαρικό τραυματισμό (Ακεταμινοφαίνη με κωδείνη S: 1- 2 tbs pos ανά 4- 6 ώρες).

• Κορτικοστεροειδή. Έχει αποδειχθεί ότι η χορήγηση μεθυλπρεδνιζολόνης (αρχικά 30- 60 mg/ kg bolus και στη συνέχεια 5.4 mg/kg/h) σε ασθενείς με τραυματισμό της σπονδυλικής στήλης βελτιώνει το μακροπρόθεσμο νευρολογικό αποτέλεσμα (αντιφλεγμονώδης δράση, καθώς και πιθανή πρόληψη της νευρωνικής καταστροφής μέσω αναστολής σύνθεσης προσταγλανδινών).

ΞΧορήγηση ηλίου και οξυγόνου. Στο επίπεδο της θάλασσας το ήλιο μπορεί αρχικά να επιταχύνει τη συρρίκνωση των φυσαλίδων (ίσως υπερέχει του Ο2 100%). Έτσι δύναται να χορηγηθεί αέριο μικτής σύστασης ( 50% ήλιο- 50% Ο2).

 Στις περισσότερες περιπτώσεις νόσου των δυτών η πρόγνωση είναι καλή μετά από επιτυχημένη θεραπεία. Συνήθως, μετά από άμεση χορήγηση οξυγόνου και επανασυμπίεση σε υπερβαρικό θάλαμο δεν υπάρχουν μακροχρόνια προβλήματα. Όμως, μόνιμος τραυματισμός από νόσο αποσυμπίεσης είναι πιθανός. Tρίμηνη παρακολούθηση ασθενών από ατυχήματα που αναφέρθηκαν στο DAN (Divers Alert Network) το 1987 έδειξε ότι 14,3% τύπου 2 και 7% τύπου 1 από 268 δύτες ανέφεραν ακόμη υπολειπόμενα συμπτώματα και σημεία της νόσου. Ακόμα και ήπιες περιπτώσεις του συνδρόμου, που αντιμετωπίζονται με χορήγηση Ο2 και φαρμακευτικής αγωγής και βελτιώνονται, σκόπιμο είναι να υποβάλλονται και σε θεραπεία επανασυμπίεσης, διότι χωρίς αυτήν υπάρχει πιθανότητα υποτροπής. Η γρήγορη αναγνώριση των συμπτωμάτων, η σωστή διάγνωση και θεραπεία οδηγούν σε επιτυχημένο θεραπευτικό αποτέλεσμα στο 75- 85% .

 Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι οδηγίες που δίνονται για τη μέγιστη ασφάλεια στην κατάδυση.

• Παιδιά ηλικίας κάτω από 12 ετών δε συνίσταται να επιδίδονται σε τεχνικές κατάδυσης.

• Οι συσκευές κατάδυσης νεότερης τεχνολογίας που υπόσχονται μεγάλυτερους χρόνους παραμονής στο βυθό, δεν είναι απόλυτα αξιόπιστες και οι χρήστες θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.

• Η αεροβική άσκηση (περίπου μισής ώρας) την ημέρα πριν την κατάδυση έχει βρεθεί ότι μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης συμπτωμάτων της νόσου των δυτών.

• Οι δύτες δεν επιτρέπεται να μετακινηθούν αεροπορικώς πριν περάσουν 24 ώρες από την κατάδυση. Ειδικά αν κάποιος παρουσιάσει συμπτώματα τύπου 1 δεν μπορεί να πετάξει τουλάχιστον για 24- 48 ώρες μετά τη βελτίωση των συμπτωμάτων.

• Εάν κάποιος έχει πάθει πνευμονικό βαρότραυμα δεν επιτρέπεται να καταδυθεί ξανά.

• Η καλύτερη πρόληψη είναι η σωστή ενημέρωση και προετοιμασία. Συνιστάται η αποφυγή της κατάδυσης σε περίπτωση πάθησης του ανώτερου ή κατώτερου αναπνευστικού, ο έλεγχος των εξαρτημάτων και των συσκευών κατάδυσης, η κατάδυση να γίνεται πάντα παρέα με κάποιον άλλο και φυσικά η ύπαρξη της κατάλληλης εκπαίδευσης.

 

 

Αρθρογραφία - Βιβλιογραφία

1. Sheffield, Paul J.; Richard D. Vann (2002). Flying After Diving Workshop. Proceedings of the DAN 2002 Workshop. United States: Divers Alert Network. Retrieved 2009

2. U.S. Navy Supervisor of Diving (2008)). U.S. Navy Diving Manual. Revision 6. vol.5. U.S. Naval Sea Systems Command. Retrieved 2009

3. Powell, Mark (2008). Deco for Divers. Southend-on-Sea: Aquapress

4. Vann, Richard D, Wayne A. Gerth, Petar J. DeNoble, Carl F. Pieper, Edward D. Thalmann (2004). Experimental trials to assess the risks of decompression sickness in flying after diving. Undersea and Hyperbaric Medicine 31. Retrieved 2008

5. Arthur C. Guyton, John E. Hall, Textbook of Medical Physiology, 2008, Elsevier

6. Brubakk, Alf O, Tom S. Neuman (2003), Bennett and Elliott's physiology and medicine of diving, 5th Rev ed, United States: Saunders Ltd.

7. Vann Richard D, Pollock Neal W, Freiberger John J, Natoli Michael J, Denoble Petar J, Pieper Carl F (2007), Influence of bottom time on preflight surface intervals before flying after diving. Undersea Hyperb Med 34. Retrieved 2008

8. Medical Physiology, A cellular and Molecular Approach, Boron W, Boulpaep E, Updated Edition, 2006, Elsevier Saunders

9. Moon, Richard E, Joseph Kisslo (1998), PFO and decompression illness: An update. South Pacific Underwater Medicine Society journal 28

Πληροφορίες:

Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών:210-7216166

DAN (diver’s alert network) Europe: 39-06-4211-8685